Jacques Perk
1859–1881
Jacques Perk (1859–1881) was a Dutch poet from Dordrecht, a forerunner of the Tachtigers, the “Movement of the Eighties” that renewed Dutch literature. He died of typhoid in Amsterdam at the age of 21.
His sonnet cycle Mathilde, inspired by a girl he met in the Ardennes, was published after his death in 1882 by his friend Willem Kloos. Its music and personal feeling made it a landmark of modern Dutch poetry.
Poems (116)
A 7
- Aan De SonnettenKlinkt helder op, gebeeldhouwde sonnetten,
- Aan Den Lezer I„Het is des dichters roeping te vermaken,
- Aan Den Lezer IiToen nog niet was, dat waar ge thans op tuurt,
- Aan MathildeWanneer de moeder van het licht weêr licht,
- AanzoekWat werd ik zonderling opeens te moede,
- AvondgroetVaarwel, vaarwel, gij, zon, die ondergaat
- AvondzangHet zuidewindje suist door zwarte twijgen,
B 4
D 31
- DagEn over ’t wak van pek, dat schijnt te schragen
- De AdelaarEn ’t schaarsch struweel, dat gretig naar mij hield
- De AfgrondHoe kan de zon het droeve vroolijk maken!
- De AkkerIn ’t korenveld, dat reeds begint te gelen,
- De Bede In ’T WoudMet blauwe, droomende oogen staart op ’t woud
- De Bergstroom--„De bergstroom doet de grauwe golfjes deinen,
- De Bouwval’t Is alles nu met duisternis omtogen,
- De Burcht In PuinDe purpren scheemring houdt den burcht omvangen,
- De Dooden-AkkerOm ’t kleine gods-huis rijst een krans van kruisen,
- De ForelGelijk een schaduw grauw, schiet de forel,
- De Grijsaard Op Den BergNog had de nacht haar wieken niet ontvouwd,
- De GrotstroomHet breed gewelf, door rossen gloed beschenen,
- De Holle Berg„O, zonlicht!”--Op een dennenwoud van rotsen,
- De KluizenaarHoog, op den bergtop, rijst de kleine kluis,
- De Maan VerrijstHet duister doet de tinten samenvlieten,
- De MisHet klokje beiert in den morgenstond,
- De RoosEen zaadje--een loovertwijg--gij zijt verrezen,
- De ScheperEen zee van golvend purper, in verbazen
- De SchietbeekIn ’t breede lommer van de lage boomen
- De Schim Van P. C. HooftAan Dr. W. Doorenbos
- De Sluimerende In ’T GraanDe beek glijdt effen hemelsblauw door ’t veld,
- De StroomvalGelijk wanneer men de armen strekt, en schrijdt,
- De VoorzaatToen bracht mijn geest mij naar het ver Verleden,
- De Waterval Der BeekUit stronk en struik en warrelklomp van steenen
- Die LachZooals wanneer opeens de zonneschijn
- Dooden-Klacht„Al vlecht ik rozen saâm en lelies, wit en rood,
- DorpsdansDe vedel zingt, waar roos en wingerd-ranken
- DorpsvesperHeen is de dag--de nacht nog niet geboren,
- Dorre BloemenDaar walmen warme geuren om mij rond....
- DropsteenBij ’t rossig, zwaaiend schijnsel der flambouw,
- Duif En Sperwer„Mijn God”--zoo sprak de duif--„is innig-zacht,
E 9
- Een AdderHoe gloeit de bezie langs het holle pad,
- Een AlbumbladOogen, in wier diepte helle nacht
- Een DenkerDes denkers kluis baadt in de bleeke stralen
- Een DroomEen droom--als maneschijn--in zilvren wade
- Een HandkusIk mag die slanke handen zoetjes streelen,
- Een LuwtjeNu voelt men warme geuren om zich walmen,
- Eenzame EikHij is: zijn armen zeegnen stilte en duister,
- Eerste AanblikEn, peinzend, zie ’k uw zee-blauwe oogen pralen,
- EratoDe purpren avond was in ’t west verdwenen
F 1
G 3
H 9
- HarmonieDe maan blinkt door den zwarten bouwval henen
- HemelvaartDe rondende afgrond blauwt in zonnegloed,
- Herdenking„Indien ge een ander waart,” heeft zij beleden,
- Het Doode GaaikeDaar treurde een vinkje bij haar gaaike dood,
- Het GrafkruisHaar viel de rots op ’t hart, toen in zijn woede
- Het Grootsche DenkbeeldEen zwerver zet zich op de zachte zoden
- Het Lied Des StormsDoor ’t woud der pijnen kreunt en zucht de wind,
- Het Oog Van ’T WoudNu zwijgt het zwerk, maar dreigt zoo zwart als nacht;
- Het Rijk Der TranenEen waterval, gestremd in ’t vallen, boomen,
I 3
K 5
L 4
M 8
- Machtige AandriftNeen, groenend woud en duizend zangerkelen!
- MadonnaHoe minzaam heeft uw koozend woord geklonken,
- ManeschijnDe zon der nacht kwam uit de bergen klimmen,
- Mathilde, Een Sonnettenkransboek i. sonnet i-xxviii 5
- MijmeringVóór ik haar had gezien, was dof en koud
- Mijn HartEn met gespannen wieken hangt hij zwevend,
- MistDe blik boort moeilijk door de ruimte henen,
- MorgenritHoe schudt uw blanke tel den hoogen kop,
N 1
O 9
- O, Noodlot!Wie naar ons staren, staren naar ons beiden,
- O, Zomer!O, zomer, met uw lokken, glanzend gouden,
- OchtendbedeDe Nacht week in het woud, en, bij haar vluchten,
- OmmekeerDoor ál wat leeft, gevoelde ik mij verlaten,
- Onder ’T LooverZie naar de loovers, melieve! die luchtig
- OnthullingEens zag ik om mijn liefde sluiers glijden,
- Op Den TopLig daar, mijn wandelstaf! Hier is de top,
- OpdelvingNog gaapt de mulle muil van de spelonk,
- Overige Gedichten En Fragmentenonder ’t loover 131