Storm

De storm loeit door den hollen bouwval--gierend
Beukt hij en brokt, met vuisten reuzensterk,
En golft door ’t riet in ’t water, dat hij, tierend,
Opzwalpt en neêrklotst met zijn stalen vlerk;

Dan, woester woede nog de toomen vierend,
Schiet hij de zwarte wolken in van ’t zwerk,
En wringt ze saâm, ze met zich mede-slierend
Langs ’t aangezicht der maan, waar ’t vale merk

Der angst op ijst.--En, wen die storm-omnachte
Bleek in ’t omrotste meer blikt, deint haar ’t hoofd
Strak aan, dat stille Dood wenkte uit het leven...

Zoo stormt het door mijn borst, waar de gedachte,
Spokend met steenen blik, de liefde dooft,
Die ik gestorven in mijn ziel voel zweven.