Herman Gorter
1864–1927
Poems (24)
- Aan zeeIn ’t land der dromen in het dromenland,
- Avond. De heuvels vallen vaalklimt de hemel in praal
- De bomen waren stilDe boomen waren stil,
- De dag gaat open als een gouden roosik sta aan ’t raam en zend mijn adem uit,
- De heide is maar stilhet overal vol licht,
- De lente komt van verDe lente komt van ver, ik hoor hem komen
- De lente — ik sta midden in haaro daar komt ze daar daar
- De stille wegde maannachtlichte weg —
- Een kind dat altijd verlangtzoo als een groot bloemhart hangt,
- Een rode roos is in mijn handEen roode roos is in mijn hand
- En ik bij de stille zeeënder wereld zoo wreed tevreeën
- Ergens moeten toch zijn de lichte wateren van haar ogenErgens moeten toch zijn de lichte watren van haar oogen —
- Gij staat zo heel, heel stilGij staat zoo heel, heel stil
- Gij zijt een stille witte blinkesneeuwgij zijt een blinke zeeë tintelzee.
- Haar ogen tinkelkelkenHaar oogen tinkelkelken,
- Het strand was stil en bleekik zat doodstil en keek
- Het was dien avond zo stilHet was dien avond zoo stil
- Mijn liefste was doodtoen ben ik gegaan
- Samen te lopen tussen brede zeeënSamen te loopen tusschen breede zeeën
- Schaduwen wandelen in haar ogezalenSchaduwen wand’len in haar oogezalen,
- Stil zit ze, kijkt voor zichlangs hare wangen rood,
- Voel je den nachtden eersten lentenacht?
- Zachtlichte lentenZachtlichte lentenen
- ’s Avonds in ’t donker’s Avonds in ’t donker doet ze de oogen dicht