Het strand was stil en bleek

ik zat doodstil en keek
naar de blauwe rimpeling —
er was ook windgezing.

Ik wist wie naast me zat
witrokkig en ze had
roosrood het glad gezicht —
er was ook veel zonlicht.

More poems by Herman Gorter

’s Avonds in ’t donker

’s Avonds in ’t donker doet ze de oogen dicht
dan wordt het warm en rooder om het oog,
vliedende gaat het weem’lend witte licht …
Aan zee

In ’t land der dromen in het dromenland,
het is als kindren badend in de zee,
met het gekniel van lichtvrouw in gebee, …
Avond. De heuvels vallen vaal

Avond. De heuvels vallen vaal —
klimt de hemel in praal
hoog naar de sterren, …
De bomen waren stil

De boomen waren stil,
de lucht was grijs,
de heuvelen zonder wil …