Stil zit ze, kijkt voor zich

langs hare wangen rood,
haar vingers bewegen zich
op hare beenen bloot.

Haar lichte haar is stil,
de oogen zijn niet te zien,
haar borsten staan stil,
niets te geschien.

Onder haar kin is rood —
warme schaduw,
en in de lichte schoot
donkerder schaduw.

More poems by Herman Gorter

’s Avonds in ’t donker

’s Avonds in ’t donker doet ze de oogen dicht
dan wordt het warm en rooder om het oog,
vliedende gaat het weem’lend witte licht …
Aan zee

In ’t land der dromen in het dromenland,
het is als kindren badend in de zee,
met het gekniel van lichtvrouw in gebee, …
Avond. De heuvels vallen vaal

Avond. De heuvels vallen vaal —
klimt de hemel in praal
hoog naar de sterren, …
De bomen waren stil

De boomen waren stil,
de lucht was grijs,
de heuvelen zonder wil …