Verschlofa

by Michel Buck

[155] Verschlôfa. Uffs pünktle Oufstauh’ wett i môl Drei Batza, ließ me strôfa. Was gschieht seall Nacht? Beim Hundertstrôhl, Dô bin i grad verschlôfa.

5
I mach en Satz in d Kamer na’

Und thuar mi seall verschealta: „Wia ka’ denn so a fouler Ma’, Wia du, noh eabbas gealta? „Verschlôfa! und au vol noh heu’t!

10
Des ischt it zum Verzeiha.

Deam d Sonn in blutta Buckel schei’t, Dearscht frei uff d Mischte keia! „„Du Fouler,““ hoißt es schau’ im Bschrieb,[1] „„Lean bei der Au’mois schaffa!““

15
De foule Tagdieb ghairet Hieb,

Der Mensch thuat it wia d Affa.“ [156] So strôf me seall und schlupf ins Häs Und schlauf mi a’[2] wia bseassa. Uff oi’môl klocket[3] d Lislabäs[4]

20
Und schreit zum Morgajeassa.

Jetz wia’n i nei’ in d Stuba komm, Ischt des a Gspött und Glächter! Se gent mer glei en Pfulba[5] rum: „Dô! Heiliggrabschutzwächter!“

25
Und wear a rüebigs[6] Aemtle wöll,

(Schreib s Blättle, s Bopfelfinger) Soll komma, s geab a guata Stell Aß hintrer Oelbergjünger! I lang mei’ Kapp vom Nagel ra

30
Und wäu’sch en guata Morga.

Wear d Wett verschlôft, des ka’n i sa, Dear däarf für Spott it sorga.

More poems by Michel Buck

All poems by Michel Buck →