A Gschichtle vom guata Philipp Neri
[202] A Gschichtle vom guata Philipp Neri.[1] Ihr Leut, jetz, wenn ar losa want: Vôar altem ischt im Oberland Der Heiland au môl gwandlat Mit seine Jünger Winterszeit,
Dia dreizeah’ übel bhandlat. Nô Beatläut[2] gauhnt se dur a'n Ôat Und wandlet hungrig dur da Kôat, Se möchtet übernachta.
Und d Boura launts au neana’ nei’, Des ischt jô zum Verschmachta. [203] Jetz wo sie voar am Fleacka da’ Zum letschta Häusle kommet na’,
Wenns dô it noh a Herbearg geit, Nôch sind mer frei uff d Gassa keit'[3] Von deani grobi Tropfa.“ Em Heiland gôht dear Jomer nô,
Ear thät gean d Jüngar speisa Und trückna uffam Ofabank. Doch ob Sant Petras kriagt da Rank, Des wead se glei gauh’ weisa.
Dur s Fei’schter rous dia Jünger a’ Und sait: „Was isch s Begeahra So spôt noh in der Ôbedzeit, Wos niana’ nix maih z jeasset geit?
I bi’n a’n armer alter Ma', Wo schier koi’ Gois verhalta ka’, Suscht bhielt i ui jô geara. [204] Gauhnt lieber zua die Boura nei’,
Zwôr s könnt au dött nix weara.“ Der Petras sait: „Dött sind mer gsei’, Ma’ lôht üs aber neana nei’, Doch sei en des verziga.
Aß nu’ a bitzle Brot und Moscht, Mer want uff d Bühne liega.“ Druff na’ dô sait der Ma’, der alt: „So kommet rei’, i muaß ui halt
Wôrum? i hau’n a gotzigs Bett, Wenns uja Moischtar neamma wött, Nôch thät mis wäger freua.“ Ear rieglat s Häusle wôlli[5] ouf,
Und stellt se um da’n Ofa. Der Alt sait: „Machets ui kommod Und schneidet au a Räu’ftle Brot Vom Beck von Aderezhofa.[6]
Iahr wissets wohl, s ischt bald verbei, Sobald ern hairet pfluttra.[7] Dött stôht a Krousa[8] Biaramoscht, I mach a seall, und füar da Froscht
Dia Jünger greifet bschoidli zua, Se wäret liaber in der Ruah, Und trücknet iahri Gwänder Und henkets rum um d Ofastang,
Seis Mantel oder Lender.[11] Nu’ mittlerzeit isch kochat gsei’, Ma’ bringt dia gloschtig[12] Pfanna rei’, Der Heiland thut se bsanga.[13]
Nôch sieht ma’ d Jünger dô und dött Mit Braut ins Muas nei’ langa. Und nô em Jeassa haunt se dankt Und nô die truckni Mäntel glangt,
[206] Und seall der Heiland leit uff d Streu, Ma’ hairt von koim koi’ Wöatli maih, Nu’ dussa noh da Reaga. Am Moanzi[14] kocht der froindli Alt
Nix weiter ghett zum Kocha, Und sait: „Jeatz neammet so fürliab, Gauhnt gmach, as ischt jetz nimma trüab, Denn s Weattar ischt jetz brocha.“
D Gaschtiering, Ma’, vergealt ui Gott, Mer könnet ui it zähla;[15] Doch wenn er jeabbas wäu’scha want, Des haunt er, truile,[16] in der Hand,
„Hm!“ sait der Alt, „was wött i gschwind? Zum aischta, daß mer bis ans End Mei’ Bom vol Biara hangat; Zum andra sei mer weiter bstimmt,
Wia feschtgleimt anam bhangat; [207] Zum dritta, daß a jeder Ma’, Wo in mein Stuahl beim Ofa da’ Au’ghoissa sitzt, sei banna
I moi’, dô wäu’sch i doch it z vill, Des sei it drübert danna.“ Sant Petras sait: „So soll as sei’,“ Und geit nôch noh da Seaga drei’,
Der Alt, dear folgat froindli ous Und zoigt da Weag dur s Eschle[17] nous, Wia weiter, wia verschneiter! Was gschieht? Der Alt thuat Biara ra,
„So? thuat ma’ Biara schüttla?“ „Pressiarts a so?“ sait druff der Alt, „Du kommscht mer noh a wengli z bald! Wia? lôht se nix maih mittla?[18]
Der Taud klimmt zonnig zuanam nouf, „I will der Biara klouba! [208] Gib acht, i beutla[20] diar da Schopf Und reiß dern ra mit zannt em Zopf
Der Philipp juckt[21] in d Rätich na, Der Taud will wôlli rutscha ra, Dô bleibt er aber bhanga, Und wia’n er zockt[22] und wia’n er thuat,
Ear ischt und bleibt jeatz gfanga. Ear beattlat: „Philipp, laß mi gauh’! Du woischt jô, wia’n i Arbet hau’. Was thuar i denn dô hoba?
Ischt d Wealt in Bäldi übersetzt, Des wur au neamad loba.“ Mei’ Philipp sait: „Des ischt a Gfôhr! Du kanscht füar gradous hundert Jôhr
Und kommsch mer voar it maih ins Hous, So ischt der Handel a’sa’[23] ous, Nôch laß di wieder laufa.“ [209] Der Taud ischt frauh und gôhts so ei’:
Drei Boura muaß i holla!“ Em Philipp thuats koi’ bitzle ahnd; Weils voli hundert Jährla sand, So lachat ar en Scholla.[24]
Der Taud stôht oi’smôls wieder dô Und sait: „Jetz muascht maschiara!“ Der Philipp moint: „Pressiarts so gschwind? I schreib nu’ noh mei' Teschtament,
Der Taud sait: „Nu’, so mach voara’, Du füahrsch mi desmôl nimma’ a’, Schreib doch it so vel Böga!“ Sitz au'verdanks in Seassal nei’,
Und ka’ se nimma rega. Ear schreit: „Was du a Schlinkel bischt! Jetz hôsch mi wieder so vertwischt, I bitt di, Philipp Neri,
I gi de alt Dilatiau’,[25] Nô aber hôt as Höri.[26] Der Philipp lacht: „Meintweaga, jô!“ Der Taud lauft seiner Arbet nô
Doch voar der Alt reacht nôchi denkt, Kommt schau’ der Taud derhear und winkt, Ischt wieder Zeit zum Stearba. „Jeatz desmôl gang i geara mit,“
Ins Feagfuir zua de Litza![27] I möcht nô meiner Alta seah’, Sie ischt so bais im Leaba gwea’, Dui muaß gwis ghörig schwitza.“
Dô stôht der Tuifel grad dervoar Und sait: „So bringscht en Brôta?“ „Noi’ wäger,“ sait der Taud druff na’, „As ischt a’n altar, braver Ma’,
[211] „So?“ sait der Tuifel, „halt nu’ still! Jetz, wenn er mit mer pascha[28] will, I wött sei’ Alti setza.“ Der Philipp denkt: „Hm! wôgs a môl,
Dei’ Alti maih verkrätza?“ Ear wirft da haischta Pasch und gwinnt. Des hôt da Duixel sakrisch brennt: „„S gilt noh zwua Saila!““ schreit er.
Und nôch noh neu’. „Halt! jetz isch gnua!“ Schreit dô der Tuifel läuter Und bröllat grad aß wia a Kuah Und fährt in d Höll und rieglat zua
Der Taud füahrt Philipp mit em Gwinnscht Zum Himmel, sait: „Bischt it der mindscht, S wead diar dô au noh glücka.“ Sant Petras guckt beim Fei’schter rous und schreit: „Was geits? wear will ins Hous?“
[212] Wia’n ear da Lipp sieht dussa stauh’, Und denkt: „Was will mei’ Alter gauh’ Mit deani zwölf Persauna?“ „„I möcht halt nu’ in Himmel nei’,
I hau’ dia Saila gwonna.“ Sant Petras sait: „Des sind mer z vill, Und zua dem, was in Himmel will, Sieht it so halbverbronna.“
S haunt dreizeah’ au beim alta Ma’ Zuar Naut a Plätzle funda; Drum neammets heu’t it gar so gnô Und launt die andre hinta nô,
As ischt mei’ Weib, mei’ Gvatterma’, Nôch Deißlabour[29] und Julia’, Kuz, Saila, weiß wia Semmel.“ „Nu’, nu’, sait Petras, „nu’ mei’thalb,
So kommet rei’ in Himmel!“