Am Bächle
[114] Am Bächle. im September 1879 S Bächle schwätzt im Busch verborga Und as sait: „Heazbruder, lach Au mit miar, wirf deini Sorga Keackle zuamer rei’ in Bach.
Windla oder Schlotzerbleatz, Glei da’n Appatit verliara, Brüaderle, nôch wär as leatz.[1] Richt mer au a reacht verheiter[2]
Lauf i denischt[4] luschtig weiter, Wear vom sealbar wieder rei’. [115] Oder wenn a môl a Gearber Seine kirri[5] Kogahäut[6]
Nôch sei’ Giftbrüah in me keit, Sott i dô dahinta bleiba Und verzürnt in Winkel stauh’, S Bläterle[7] dött zema kleiba[8]
Bruadar, laß du deine Sorga, Ischt au heu’t a Reagatag, Scheint doch wieder moanamorga[9] D Sonna über Busch und Hag.
Nu’ da Kopf äll oba trait! Glaubs, du weasch in kuzem finda, S Bächle hä der d Wôhret gsait.“