Am Bächle

by Michel Buck

[114] Am Bächle.  im September 1879 S Bächle schwätzt im Busch verborga Und as sait: „Heazbruder, lach Au mit miar, wirf deini Sorga Keackle zuamer rei’ in Bach.

5
Wött i ällas äschtamiara,

Windla oder Schlotzerbleatz, Glei da’n Appatit verliara, Brüaderle, nôch wär as leatz.[1] Richt mer au a reacht verheiter[2]

10
Bour sei’ Güll[3] ins Bettle nei’,

Lauf i denischt[4] luschtig weiter, Wear vom sealbar wieder rei’.   [115] Oder wenn a môl a Gearber Seine kirri[5] Kogahäut[6]

15
In mi hängt und druff der Färber

Nôch sei’ Giftbrüah in me keit, Sott i dô dahinta bleiba Und verzürnt in Winkel stauh’, S Bläterle[7] dött zema kleiba[8]

20
Und koi’ Tröpfle von mer lau’?

Bruadar, laß du deine Sorga, Ischt au heu’t a Reagatag, Scheint doch wieder moanamorga[9] D Sonna über Busch und Hag.

25
Älles lôht se überwinda,

Nu’ da Kopf äll oba trait! Glaubs, du weasch in kuzem finda, S Bächle hä der d Wôhret gsait.“

More poems by Michel Buck

All poems by Michel Buck →