Uffs Schneiderdokters Taud
[147] Uffs Schneiderdokters Taud.[1] Jessesle, was muaß i haira, Was, der Moischter, dear sei taut, Und i könn füar sovel Laihra Nimma healfa’n in der Naut?
Zmôl verfluichts aß wia der Rauh, Gäucht[2] se oiner mächtig eaba, Guckt er num, so hôts en au. Z Wocha[3] wead se s wieder jähra,
(Denk i dra’, so muaß i plära)[4] Bei üs uff der Stair[1] ischt gsei’. [148] Uffam Simbsa bi’n i gseassa, Hau’ dô Bleatzla zema[5] gnäht,
Und höllbsinntisch[8] gheit[9] und grät.[10] „Gang aweagg dô mit deim Trôdel,“[11] Sait er zôanig zmôl, und hui Steckt er miar sei’ graußi Nôdel
Und der Au’mensch hôt noh pfiffa Und ab meini Schmeaza glacht: „Hättescht mit de Buaba gschliffa Statt dôha’ da Schneider gmacht!“
Guatsla brôcht und hôt mi träuscht[13] Und am Knui mei’ Waihli blôsa. „Schneidergitz![14] jetz näh i aischt!“[15] Und a Jährle viari später
[149] Und dô sait dear Uebelthäter: „Michöl, desmôl geits a wähs.“[17] Und mei’ Kittel hôt zwe’ Roiha Geali[18] Knöpf, verguldte, ghätt,
Hinta nous im Luft um d Wett. D Hosa mit em broita Lada Hau’t noh Leadarsteag[20] am Fuaß, Gauh’ mer[21] rouf bis über d Wada,
„Jetza, Michöl, gang in Tenna[22], Laß di bei de Drescher seah’, Jeder wead der, däascht it pflenna,“[23] Gwis en nuia Kreuzer gea’.
Und i gäuch[24] mi wia’n a Pfô, Und miar springet, i sags aihrle,[25] Aelli kleini Kinder nô. [150] Und so dourat d Freud a Weile,
Voar em Thoar will eusa Gäule, S gscheit, glei wieder kaihra’n um. S Räpple hôt dui Sach verstanda, Denn as ischt uff Jôhra[27] gsei’,
Ai, was fällt em d Studi[28] ei’?“ Richtig, wia’n i mit em wäha[29] Häs dur s Städtle laufa thua, Hair i schreia, lacha, schmäha:
Und se zupfet an meim Kittel Und se zupfet an meim Häs Vom Gennasi[30] bis zum Spittel – O wia hein[31] i dô so räs![32]
Thuascht mer älli Schanda’n a’!“ Zletschta wear i nôch geduldig, Hair dia Reda rüabig[33] a’. [151] D Jährla rennet, was se könnet,
D Hosa breachet, d Nôhta[34] trennet Bald von sealber, bald mit Gwalt. Und nô lange, lange Zeita Macht der hetischt[35] Sünder oft
Und it sealta au’verhofft. So isch mit em Schneider ganga: Denket, was dear Schlinkel thuat! Nimmt me mit em Doktra[37] gfanga,
Thuat me nuje Käu’schta[38] laihra – „Diese[39] Studi ischt nu’ Dau’scht.“[40] Und i hau’n ems grauß in Aihra,[41] Denn se sind vom Dokter Fau’scht,
Und nôch d Schmeaza neamma’n au, Laihrt in baisi Finger steacha, Kommt Materi,[42] bin i frauh! [152] Und a Dörrband laihrt er macha
Und vill guati Salba macha, Aellas ussam Fundament. Aber s moi’t a menger,[43] wunder Was er für a Käu’schtler sei,
Oim da Taud in d Stuba glei, Wos bei älli Käu’schta eaba Wôlli[45] über d Lacha gôht. Jetz, was hoißt des zeitle Streaba,
Sag is it, daß s Menschaleaba, Zmôl verfluicht aß wia a Rauh? Gäuch se oiner grad noh eaba, Guckt er num, so häbs a’n au!