S vergamtet Bäurle
[184] S vergamtet Bäurle. As ischt a môl a Bäurle gsei’, Des hôt ui da Tirolerwei’ Ganz andrescht könna beiga,[1] A Mändle, seall em Tuixel z gscheit,
Daß d Leut haunt müaßa schweiga. S hôt Geald ghett und a stolzi Sach Und alti Frucht gnua untram Dach, Prämierti Hengscht und Häge.[2]
„Haunts au a so, he, haunt ers ghait? Dô wechslet, iahr Balläke!“[4] Was gschieht? Ma’ leabt in Floribus, Uff oi’môl stôht der Mousche duß,
[185] Der Amtsnotari mit noh drei, Ällz guckat, was jetz des au sei Mit so vel lange Kittel. Der Nysi[5] sait gem Nasi[6] nouf:
Se haunt a schau’ am Kraga; Isch s Bäurle au em Tuixel z gscheit, Der Mousche hôt s binott[7] doch keit,[8] Dött leit as uffam Schraga.“
„He, Bäurle, mei’ sind Hof und Hous, So stôht es jetz dôhinna. Woisch, s Bôrga nimmt wia ällz a’n End! Jetz pack di futt mit Weib und Kind,
Mei’ Bour, dear muaß ins Stüble[9] nei’, Macht Beasa und trinkt Brenntawei’, Sait, was er brouch, des häab er: De ganz Nacht dur sei’ guati Ruah,
Koi’ Sou maih und koi’ Neaber.[10] [186] Sechs Ackerla, dia häb er noh, Se hoißet, wöll ma' s wissa, so: „Im langa Elendsgata,
Am Hungerberg und Jomerroi’ Und in de schmale Schwata.[11]“ Und gang em au noh s Schnäpsle ous, Ear häb en Brunna voar em Hous,
Füar ihm dô geab as nia a Naut, Ear halt mit louter Beattelbraut S ganz Jôhr dur d Sichelhenke.[12]