Mei' Schwäar

[135] Mei’ Schwäar^[1]   † 13. Brôchat^[2] 1878. Dô wandli so alloi’ Und setz mi uffen Roi’. Zmôl fluicht a Käuzle überzwear Grad übers Weagle ge mer hear

Und setzt se uffen dürra Nascht^[3] –

     I kenn dea’ Gascht. Miar wearet d Auga feucht, S bedeutat jô a Leicht. Der Schwäar, dear leit im Krankabett,

Ma’ hätt a gean^[4] noh länger ghätt.

Jetz woiß i, daß er weiter muaß –      A häti^[5] Buaß! [136] Druff gang i wôlli^[6] hoi’, As schoudrat me alloi’,

Verzäll meim Weib dea baisa Bricht,

So lang i schwätz, derweil was gschicht? Dô kommt a Brief - i schwitz wär Naut^[7] –      Ear ischt schau’ taut. Und s Weib, des heinet^[8] lout.

I träuscht^[9] se: „Gott vertrout!

Dear Taud, dear machts jô älli gleich, Dei’ Vater ischt im Himmelreich, Dea’ Zains, dea’n ischt er schuldig gsei’,      Laß s Heina sei’.“

„Ear gruabat^[10] billig ous

Im Erdapilgerhous. Wear sovel gsorgt und gschaffat hôt Und ällbireits ge nuinzgi gôht, Dear woißt vom Leaba au a Liad –

     Weib, dear ischt müad.“

[137] „Was ischt des Leaba dô? Mer kommet älli nô, Mer gauhnt da gleicha Weag wia’n ear. I moi’, i hair da guata Schwäar:

„„Sind still, s ischt nu’ a Abschied gwea –

     Uffs Wiederseah!““