Der Goischt

[139] Der Goischt. Miar hôt a môl mei’ Uschlabäs,^[1] Dui Knickere, zum Klôsa^[2] Vom Vetter selig gea’ a Häs^[3] Vol Pichana^[4] und Môsa:^[5]

A Ribelhos^[6] mit Polatur,^[7]

Dui könn ma’ jô noh wenda, Druimôl verbleatzt und denischt^[8] dur An boidi Knui und hinta; En Samatlender^[9] raut vom Schwoiß

Wärnaut^[10] aß wia a Ziagal,

Und Aermel von der Nasaboiz^[11] Davonna da’ mit Spiagal; Derzua a Winterleible^[12] fei’, A pelzis von Ouäadar,^[13]

Nu’ schad, daß, wo a Pelz ischt gsei’,

Jetz glitzgat s nacket Leadar. [140] Dô hôt se mi – und des ischt wôhr – Aell Puff ums Häsle gfrôgat Und mi wohl beima Viataljôhr

Aell ums Vergealtsgott plôgat.

Was gschieht? Dô stirbt des Weible gäh, I wäunsch er s ebig Leaba, Hau’ gmoint, daß i gnua dankat hä Und gnua Vergealtsgott geaba.

Sui aber hôt au dô noit gnua.

Zmôl hair i se dô niasa. I sag: „Gott geab der d ebig Ruah, Was muascht denn gauh’ noh büaßa?“ Dô nuist se noh môl überlout,

Jô, druimôl hôt se gnossa,

Jetz hau’ mer nimma z schwätzet trout, Denn s Zäpfle isch mer gschossa.^[14] Uff oi’ môl sait dô Uschla Goischt: „Hôscht au noh s Vetters Hosa

Und s pelzi Leibli, wo der, woischt,

Hau’ gea’ zum Alamosa?“ [141] „„Jô, Gott vergealts,““ sag i druff na’, „„Der Hearr im Himmel doba! Stôhscht eaba gauh’ um eabbas a’,^[15]

Nôch will es füar di globa.““^[16]

Dô sait se: „S sei der it verhehlt, Jetz bi’n i frei vom Baisa, Miar hôt noh Oi’ Vergealtsgott gfehlt, I dank der füar s Vertlaisa.“^[17]

Dô wach i ouf, lieg blauß im Bett,

– So macht der Trom oim Possa – Und hau’ a ghörigs Gschuder^[18] ghätt, Und i hau’ seall so gnossa!