Der 1887ger Moi
[106] Der 1887ger Moi. Ai gauh’ mer doch mit ujam Gschroi Vom wunderschöana Maunat Moi! Ällz, was ma’ von em sait und singt, Ischt hintram Ofa nu’ verdenkt.
5
Isch s Brüehts[1]hous und der Heustock leer,
Sait ällz: „wenn s nu’ schau’ Môja wär, Nôch hätt ma’ Gras, nôch hätt ma’ Klai!“ – Dô lôht der Moi sein Schroi, au waih, Und was ma’ gmoint hôt, ischt it wôhr,
10
Und d Roß und d Hab,[2] dia stellet d Hôr,
Und statt daß d Mucka geiga thant, Hôts Reifa ouf und a im Land. [107] Will seall noh s Hairle[3] mit em Kreuz,[4] Nôch kutzaboinlats[5] odar schneits,
15
Und wenns it gfruit,[6] nôch rangets[7] doch,
Aß[8] häb der Himmelssai a Loch. Dô haunt er uje schöane Tröm, As Bluascht[9] verstickt oim uff de Böm, Koi’ Obs, koi’ Frucht, koi’ Gras, koi’ Klai –
20
As geit koin reachta Früahling maih.