Daiberstückla
[243] Daiberstückla.[1] Ai so schla, jetz soll i au noh, Weil i andre ghechlat hau’, Eusri[2] oigni Stroi[3] verzälla, Erzkujauna, launt me gauh’!
Und drum bstand is ui jetz ei’, Daß mer môl em Kreuz[4] vo’ Nuiffra[5] Umasuscht haunt glitta[6] rei’. Stand mit diese[7] Glockabuaba
Guck zum Schallloch na ge Nuifra, S gôht a Môjawindla küahl, Und ma’ sieht im ganza Zeahnta Und noh weiter umanand,
Und dia Reaps schau’ blüeha thant. Guat, was gschieht? Dô sait der Mesmer: „Buaba, gschwind an d Soiler na’, Schwenket d Glocka, hebet d Klingel,
Bis i sag: jetz launt nu’ laufa, Daß dia Glocka mit anand Zema schnöllet wia d Kanona, Wenn se schier verspringa want!“
Dött Sant Luks und Marxa dô, Und mer hebet ouf dia Klingel, Koiner kommt der Glocka z nôh. „Laus, iahr Buaba!“ schreit der Mesmer.
Und aß höb[8] a Stall vol Roß ui Nous nô älli Seita schlüag. Und mer läutet, daß mer schwitzet. Oi’smôls lautat der Befehl:
Michel, guck gschwind, wo-n-es fehl, Daß dia Nuiffrar so lang bleibet Äll[9] ans Stroblagoris Huscht[10].“ [245] Und i rutsch am Glockasoil dô
Hau’ an boidi Händ, und lauf in Esch nous, was i laufa ka’. Wie-n-i aber dussa bi’, dô Fall i schiar voar Schreacka na’;
Wo mer haunt von oba gseah’, Ischt – as woißts jô doch jetz ällas – Goris Mischt in Zeila[12] gwea’. Und bei eusam starka Läuta
Kriagt bigopps de mittlar Glocka Untarouf da gräuschta Sprung. Eusa Mesmer kratzet hanna’, Kratzet danna’ an seim Haupt,
Daß s dur d Glockaläda staubt. Und de Weisi kommet zema Und ma’ hält en langa Rôt, Schwätzt a Stunda drei im Ringrum,
Endli sait der Schultas selig: „Nix, ma’ guißt koi’ Glocka um, [246] I stand guat, ma’ richt se wiedar, Und Sant Marx, dear bleibt it stumm.“
Wia-n-as sei mit sötti Sprüng, Wia ma’ s uß der Speis könn säaga, Und as gang derzua noh ring. Und se fanget ana ripsa,
Ripset dô bei sieba Wocha, Endli ripsats nimma maih. Und der Büttel schreit im Fleacka: Jetz häb d Glock da’n alta Klang
Wenn se in de Zapfa hang. Und am Moanzi wead as glitta Und Sant Markes schlet ma’ a’, Hu, dô heancht[14] as, ob[15] der Schultas
„Ai so schla glei s Küachlaweattar!“ Sait der Schulz und schlenkrat d Hand, Boid Kollegi schüttlet d Häupter: „Sakrameitz, ischt des a Schand!“
Springet d Kinder hinta’ drei’, [247] Deutet d Weiber mit de Finger, Muaß ma’ „Glockasäagar“ sei. – Und a Jährla fainfi spôter
Schweabalgeal geg eusrar Körcha, Schlet em Turn sei’ Kappa ra. Und ma’ stutzt[17] da Turn und deckt a’ Halt derweil mit Britter ei’,
Keit ma’ in a Kamer nei’. Aber s provasorisch Dächle Wead beim Rôta: – wia und was Jetz gauh’ z bouet sei, – voar Älte
So a schöner grüaner Wasa, Blieb er au’gfretzt[19], s wär doch schad, Denn ear ghairt in gmoina Nutza Und der Gwai’scht in d Burgerlad.
Und der ander dieses gsait, Zletschta bschluißt ma’, daß der Wasa Nu’ em gmoina Häge[20] ghait. Aber weil der Hag it fliaga,
Hilft mem mit em Flaschazug zum Grüana Turndach-Wasa na’. D Schlaufa sitzt em guat um d Gurgel, Wo sen ziehet nouf in d Haih,
Ällbireits schau’ nô em Klai!“ Und se ziehet, was se könnet, S Häges Auga hanget rous. Endli weads en doch verdächtig,
Launt da Haga nieder sinka Uff da Körchhof in a Streu, Ob sen staußet, ob sen schlaet, D Beschti regt koi’ Ôder maih.
Mit drei Au’deiß[22] isch as gnua; Diese[23] sechs, dia bhalt i bei mer – Launt me jetz, i bitt, in Ruah!