D Zeit

[98]             D Zeit. Dia Zeituhr gôht so still und gstät,^[1] Du hairscht koi’ Rädle goura,^[2] Doch aih du dra’ denkscht, hôt se s dreht, Du merkscht as mit Bidoura,

Daß s Jährle frei^[3] verlaura’n ischt

Und du deim End vill näher bischt. Zwôr wenn a’n Aunglück uff der reitt, Muascht freile Lankweil kriaga; Doch hôscht halbweags a guati Zeit,

Nôch saischt, ma’ seah sie fliaga,

Und jomarascht, daß so a Ma’, Wia du, dia Zeit it binda ka’. [99] Du eilscht und schaffscht, und wenns der will,^[4] Wead ghousat, vill verworba,

Uff oi’ môl stôht dô s Rädle still

Und s hoißt: „der Ding ischt gstorba“, Dei’ Housa, Bruadar, hôt a’n End, Dei’ Zuig,^[5] des kommt in andre Händ. Ma’ lobt und schilt a Weile noh –

S wead gmoingli redli gmeassa –,

Nôch kommt nô diar der So und So, Und du – bischt rei’ vergeassa. A Fremder lait^[6] dein Kittel a’, Schreibt uff dei’ Thür sein Nama na’.