D Sonn- und Mau'fanger

by Michel Buck

[238] D Sonn- und Mau'fanger. Däaffat mi koin Lugnar schealta, Wenn i sag, as hä der Bussa[1] Môl a Jungs voar alti Zealta[2] Gworfa hinter Altha[3] dussa.

5
Saget it: „Was luigt dear Silli?“[4]

Want er s Rätsle inna weara? Seahnt, der Aischterbearg[5] isch ’s Fülli Und der Bussa d Füllamäahra. Und deam Fülli hôt ui d Sonna,

10
Wenn se drübert num ischt ganga,

Äll Täg s Hôr vom Buckel bronna, Denn dött danna wills nia ranga.[6] Und so haunt dia obri Gwalta In der guata Gmoi’d von Altha

15
Zletschta Rôt im Rôthous ghalta,

Wia ma’ d Sach könnt andrischt gstalta [239] Und am Bearg der Dürre wehra, Seit dô älli Früchta dôrret Und seall d Weackaldurabeera[7]

20
An die Boscha zema[8] gschmôrret.

Sitzet um da Tisch dia Richter Z halba sechse schau’ am Morga, Uff die Stirna, uff die Gsichter Vola Runzla von de Sorga.

25
Sait der Schultas: „Mit Exküse,

Sonn und Mau’, dia muaß ma’ fanga!“ „„Ei’verstanda!““ schreit der Nyse,[9] „„I gi s Gara hear und d Stanga!““ Sait dr Schultas: „Zaischta[10] d Sonna,

30
Dui hôt mit em Fülle d Lusi;[11]

Haunt mer dui, ischt ällas gwonna, Denn der Mau’ lauft nô, dear Fusi.[12] Und mer want glei boidi sperra Uff da Turn ins Uhrahäusle.

35
Und miar sieba Weatterherra,

Miar regiaret d Wealt nôch weisle!“ [240] Und se thant voar Freud jetz lacha – Wear wött dô au s Lacha spara, Wemma’ s Weatter seall ka’ macha

40
Und äll Jôhr en Schnitt, en rara?

Woidle[13] stauhnt an diesem[14] Morga Sonnajäger ganze Schara Lang voar Tag im Busch verborga Uffam Bearg mit iahram Gara.

45
Wo-n-as tagat, weads en bänger

Und a menger hätt gean ghoufet;[15] Aber s dräut en s Schulza Finger, Und so trout se koiner z schnoufet. Môjaschtetisch steigt ui d Sonna

50
Hintram Bearg rouf gega s Gara,

Und der Schultas schreit: „S ischt gwonna, Hebet fescht und launt it fahra!“ Doch dô will koi’ Heba batta,[16] S Schulza’namt fangt ana’ kratza

55
Und a’ fluacha: „Kriasakratta,

Kroutsalôt und Leabarspatza! [241] Jetz, was ischt denn dô gauh’ gwicha“ „„O der Bearg,““ sait Büttelhansi. „So? Nôch muaß man pfähla, picha,

60
Moara[17] gôhts glei wieder an sie.“[18]

Um da Bearg rum schlet ma’ Pfoschta, Soilats a’[19] und thuats pitschiara Und zua älli deani Koschta Au noh d Frucht verunganiara.

65
Endli wead as wieder Dämmer[20]

Und der Schultas reit sein Schimmel, Daß as desmôl gang it schlimmer, Visatiart er Erd und Himmel. Und so steckt ma’ wieder Stanga

70
Uff da Bearg und hängt nôch s Gara

An dia Stanga, so muaß langa, D Sonna nei’ ins Gara fahra. Hui! dô scheut der Schimmel d Gluata Von der Sonn, springt na dur d Hecka,

75
Dunta siehscht da Schultas bluata

Und sein Schimmel gar verrecka! [242] Und der Büttel, dear ischt bissa, Und der Bau’wat[21] hinta bacha,[22] S Gara souber zema grissa -

80
Soll ma’ heina, soll ma’ lacha?

„Haunt er mi im Häusli dinna?“ Hôt jetz d Sonna spöttisch glachat Und dernô noh mit ra Zenna[23] Übram Bearg en Hopser gmachat.

85
Und wo nô der Mau’ ischt komma,

Thuat er au so Äugla macha. Guckt er füri hinter Pflumma,[24] Siehscht a heu’t noh drübert lacha.

More poems by Michel Buck

All poems by Michel Buck →