D Sonn- und Mau'fanger
[238] D Sonn- und Mau'fanger. Däaffat mi koin Lugnar schealta, Wenn i sag, as hä der Bussa[1] Môl a Jungs voar alti Zealta[2] Gworfa hinter Altha[3] dussa.
Want er s Rätsle inna weara? Seahnt, der Aischterbearg[5] isch ’s Fülli Und der Bussa d Füllamäahra. Und deam Fülli hôt ui d Sonna,
Äll Täg s Hôr vom Buckel bronna, Denn dött danna wills nia ranga.[6] Und so haunt dia obri Gwalta In der guata Gmoi’d von Altha
Wia ma’ d Sach könnt andrischt gstalta [239] Und am Bearg der Dürre wehra, Seit dô älli Früchta dôrret Und seall d Weackaldurabeera[7]
Sitzet um da Tisch dia Richter Z halba sechse schau’ am Morga, Uff die Stirna, uff die Gsichter Vola Runzla von de Sorga.
Sonn und Mau’, dia muaß ma’ fanga!“ „„Ei’verstanda!““ schreit der Nyse,[9] „„I gi s Gara hear und d Stanga!““ Sait dr Schultas: „Zaischta[10] d Sonna,
Haunt mer dui, ischt ällas gwonna, Denn der Mau’ lauft nô, dear Fusi.[12] Und mer want glei boidi sperra Uff da Turn ins Uhrahäusle.
Miar regiaret d Wealt nôch weisle!“ [240] Und se thant voar Freud jetz lacha – Wear wött dô au s Lacha spara, Wemma’ s Weatter seall ka’ macha
Woidle[13] stauhnt an diesem[14] Morga Sonnajäger ganze Schara Lang voar Tag im Busch verborga Uffam Bearg mit iahram Gara.
Und a menger hätt gean ghoufet;[15] Aber s dräut en s Schulza Finger, Und so trout se koiner z schnoufet. Môjaschtetisch steigt ui d Sonna
Und der Schultas schreit: „S ischt gwonna, Hebet fescht und launt it fahra!“ Doch dô will koi’ Heba batta,[16] S Schulza’namt fangt ana’ kratza
Kroutsalôt und Leabarspatza! [241] Jetz, was ischt denn dô gauh’ gwicha“ „„O der Bearg,““ sait Büttelhansi. „So? Nôch muaß man pfähla, picha,
Um da Bearg rum schlet ma’ Pfoschta, Soilats a’[19] und thuats pitschiara Und zua älli deani Koschta Au noh d Frucht verunganiara.
Und der Schultas reit sein Schimmel, Daß as desmôl gang it schlimmer, Visatiart er Erd und Himmel. Und so steckt ma’ wieder Stanga
An dia Stanga, so muaß langa, D Sonna nei’ ins Gara fahra. Hui! dô scheut der Schimmel d Gluata Von der Sonn, springt na dur d Hecka,
Und sein Schimmel gar verrecka! [242] Und der Büttel, dear ischt bissa, Und der Bau’wat[21] hinta bacha,[22] S Gara souber zema grissa -
„Haunt er mi im Häusli dinna?“ Hôt jetz d Sonna spöttisch glachat Und dernô noh mit ra Zenna[23] Übram Bearg en Hopser gmachat.
Thuat er au so Äugla macha. Guckt er füri hinter Pflumma,[24] Siehscht a heu’t noh drübert lacha.