Auf den Tod meines lieben siebenjährigen Töchterchens Hilda Antonia

by Michel Buck

[128] Auf den Tod meines lieben siebenjährigen Töchterchens Hilda Antonia.   † 19. Juni 1871. Haischt[1] dia Kinderlusi?[2] Vola[3] Freuda thant se Fäßla trola[4] Dött vom grüana Beargle ra, Und se rennet ouf und a

5
Ueber Blüamla blô und raut.

Doch im Busch dinn sitzt der Taud. O, mei' Mägdle will em tauga, Lôht mers nimma uß de Auga. S brävscht von älle hôt er funda,

10
Eba leits am Beargle unta,

Von de Blüamla schiar verdeckt. Hui, dô hôt er d Zänna bleckt[5] [129] Und da Boscha[6] niederdruckt Und sein Säagas[7] gegam zuckt

15
Und in d Seita stearble troffa,

Daß koi’ Grôta[8] maih zum Hoffa. S Mägdle schreit und langt an d Seita, Und der Taud thuat weiter schreita, Sait: „was thuari länger dô?

20
S Mägdle kommt mer bald gnua nô!“

S hôt sei’ Sächle freile ghätt, Und sie füahrats hoim ins Bett, Und da Taud im junga Heaza Walats[9] rum in seini Schmeaza.

25
Vater, Muater, Schwester heinet,[10]

Mittel, wo de beschte scheinet, Schlaget älle nimme a’, Und ma’ sieht bald, wo ma’ dra’ Mit em kranka Mägdle ischt.

30
Hilf, o lieber Jesu Chrischt,

Thuars in Gnada von seim baisa Leida, Hearr, doch bald vertlaisa! [130] Was üs aber schmeazt am meischta, Ischt, daß s Mägdle üs will traischta,

35
Sait: „o heinet nimmamaih,

Denn as thuat jô miar nu' waih.“ Und as beatet still und fromm: „Jesuskindle, hol mi, komm!“ Hairt ma’s beata, sieht ma’s ringa,

40
Möcht oim s Heaz im Leib verspringa.

Endle thuats gem Himmel ziela, S sieht zwoi weißi Täubla spiela, Tanza uffam grüana Zwei[11], Und verzällt sei’ Phantasei:

45
S seah en Engel beinem stauh’,

Wöll mit ihm in Himmel gauh’, Und dear thäar noh Bluama brocka Zum a Kranz uff seini Locka. Lächlat druff und ischt verschieda.

50
O dô leits so still im Frieda,

Wia a weißi Ilg[12] so rei’, Und miar frôget: ka’s au sei’? [131] Ischt des eusa heazigs Kind, Wo grad eaba noh so gschwind

55
Uebers Beargle ra ischt gsprunga

Und so liable eaba gsunga?“ Und mer fanget ana klaga, D Händ voar Jomer zäma schlaga, Wäger, eusa Kind ischt taut,

60
S Räusle, wo so frisch und raut

Grad noh duftat hôt so süaß, Leit verrupft voar eusri Füaß. Schreia möcht i - gäbs koi’ Hoffa! Hätt der Strôhl mi liabar troffa!

More poems by Michel Buck

All poems by Michel Buck →