Auf den Tod meines lieben Söhnleins Hermann

by Michel Buck

[132] Auf den Tod meines lieben Söhnleins Hermann.   9. März 1872. Sobald der Stork so kommt und gôht Und oim koi’ Büable liega lôht, Klagt meanger Ma’: „wia gôhts doch leatz[1], Dear Jomer bricht mer schau’ noh s Heaz!“

5
Uff oi’ môl fluicht der Stork derhear

Und sait: „dô hauni dei’ Begeahr, A Büable schö’ und kugelrund, Siggsch?[2] Hebbs nu’ ouf, Gott bhüat ders gsund!“ Und d Freud ischt lout im ganza Hous,

10
Ma’ geit en nobla Gvatterschmous,

Ma’ lacht und sinnt schau’ hear und hi’, Und macht weitschichte graußi Plä’. [133] Ma’ ballt a rum, singt: „Reita Roß, Und z Ulm dô stôht a guldis Schloß;

15
Doch parlat ear nu’ „ä und a“,

Nôch moint der Dätte[3] wunder wa! Und s Büable grôht[4] und gronat[5] reacht, Ma’ lobts und sait: „bischt du a Kneacht![6] So geits it vill im Schwôbaland,

20
Du gôhscht deim Vater bald an d Hand.“

Was gschieht? I gang der Arbet nô, Uff oi’môl, los,[7] was hair i dô? A Schreia, daß mis inna fruit![8] Was saget se? S klei’ Büable zuiht.[9]

25
I lauf glei, was i laufa ka',

D Leut weichet ous und stauhnt nô na' Und luaget, was des Ding bedeut, Und frôget: „ischt dear Ma' au gscheid?“ Renn d Stiaga nouf in d Stuba nei’,

30
Dô leit mei’ Kind in Gichterpei’,

As thuat dô noh a Schneafzger[10] drei – Und ous ischt s Leaba und verbei. [134] Stahnt stauchaweiß[11] beim Bettle da’, Und wo mi nimma heba ka’,

35
Dô sink i seall zum Stearba krank

Zum Weib na’ uff da Stubabank. Was ischt der Mensch und äll sei’ Luscht, Sei’ Freud, sei’ Sorg? Sag: „umasuscht,“ Wenns gotzig[12] Büable gäh oim stirbt,

40
Am Dolder[13] oim der Bom verdirbt!

I hein[14] a Weile füar me na’ Nôch guck i s Büable wieder a’ Und sag mit Job: „Der Hearr hôts gea’ Ear ka' mer s Gschenk au wieder nea’.

45
Bhüa Gott, mei’ Kind, bhüa Gott, mei’ Schatz,

Dô nimm au noh da letschta Schmatz. Mer könnet s Weile schau’ verwata, Nôch trait müs au ins Mesmers Gata.“

More poems by Michel Buck

All poems by Michel Buck →