Auf den Tod meines lieben Söhnleins Hermann
[132] Auf den Tod meines lieben Söhnleins Hermann. 9. März 1872. Sobald der Stork so kommt und gôht Und oim koi’ Büable liega lôht, Klagt meanger Ma’: „wia gôhts doch leatz[1], Dear Jomer bricht mer schau’ noh s Heaz!“
Und sait: „dô hauni dei’ Begeahr, A Büable schö’ und kugelrund, Siggsch?[2] Hebbs nu’ ouf, Gott bhüat ders gsund!“ Und d Freud ischt lout im ganza Hous,
Ma’ lacht und sinnt schau’ hear und hi’, Und macht weitschichte graußi Plä’. [133] Ma’ ballt a rum, singt: „Reita Roß, Und z Ulm dô stôht a guldis Schloß;
Nôch moint der Dätte[3] wunder wa! Und s Büable grôht[4] und gronat[5] reacht, Ma’ lobts und sait: „bischt du a Kneacht![6] So geits it vill im Schwôbaland,
Was gschieht? I gang der Arbet nô, Uff oi’môl, los,[7] was hair i dô? A Schreia, daß mis inna fruit![8] Was saget se? S klei’ Büable zuiht.[9]
D Leut weichet ous und stauhnt nô na' Und luaget, was des Ding bedeut, Und frôget: „ischt dear Ma' au gscheid?“ Renn d Stiaga nouf in d Stuba nei’,
As thuat dô noh a Schneafzger[10] drei – Und ous ischt s Leaba und verbei. [134] Stahnt stauchaweiß[11] beim Bettle da’, Und wo mi nimma heba ka’,
Zum Weib na’ uff da Stubabank. Was ischt der Mensch und äll sei’ Luscht, Sei’ Freud, sei’ Sorg? Sag: „umasuscht,“ Wenns gotzig[12] Büable gäh oim stirbt,
I hein[14] a Weile füar me na’ Nôch guck i s Büable wieder a’ Und sag mit Job: „Der Hearr hôts gea’ Ear ka' mer s Gschenk au wieder nea’.
Dô nimm au noh da letschta Schmatz. Mer könnet s Weile schau’ verwata, Nôch trait müs au ins Mesmers Gata.“