Zonnekus
by P.C. Boutens (1870–1943) Dutch
Reikt nog eens zijn stralen armen
De verbannen zomerzon?
Komt éen uur weêr de aarde warmen
Zijner oogen liefdebron?
Zie, haar loome wimpren trillen,
Lacht verzweemt langs lippezoom...
Maar geen hartstocht zal haar tillen
Uit de diepten van haar droom.
Ziel alleen liet zich niet sussen
In der neevlen koele dons...
Slechts gelijken kunnen kussen.
Lief, zijn kus is heel voor ons!
Source: Wikisource
Get a poem on every new tab – PoemLake for Chrome
More poems by P.C. Boutens
-
Wij hebben ons vandaag verlaat!
Pas bij de laatste brug
Waar ’t voetpad tusschen ’t gras vergaat, …
-
Wanneer zijt gij meest van mij?
Als de gangen mijner ooren
Uwer voeten zuivere echo hooren …
-
Daar is een lied dat ’k zingen moet —
O de avondzon op ’t lentegras! —
Eer de onontkoombre dood voorgoed …
-
Daar bloeide es eenmaal
Een bloempie op de hei —
Het was nog geen lente, …
All poems by P.C. Boutens → · More Dutch poems →