Vrede
by P.C. Boutens (1870–1943) Dutch
Daar blijft een zegen dien de ziel
Nog maar aan levens einder ziet:
Daar zweeft een dauw die nimmer viel,
In ’t avondlijk verschiet:
Vóordat de hemel guldt en roodt
Rijst uit het klare kimmediep
Het zeil van die nabije boot
Die nimmer binnenliep:
O vreê waarvan de heete dorst
Al koeler laaft dan aardschen bron,
Ik weet, gij daalt niet in mijn borst
Dan met de laatste zon.
Source: Wikisource
Get a poem on every new tab – PoemLake for Chrome
More poems by P.C. Boutens
-
Wij hebben ons vandaag verlaat!
Pas bij de laatste brug
Waar ’t voetpad tusschen ’t gras vergaat, …
-
Wanneer zijt gij meest van mij?
Als de gangen mijner ooren
Uwer voeten zuivere echo hooren …
-
Daar is een lied dat ’k zingen moet —
O de avondzon op ’t lentegras! —
Eer de onontkoombre dood voorgoed …
-
Daar bloeide es eenmaal
Een bloempie op de hei —
Het was nog geen lente, …
All poems by P.C. Boutens → · More Dutch poems →