Tranen

't Is nevelkoud,
en, 's halfvoornoens, nog
duister in de lanen;
de boomen, die 'k
nog nauwlijks zien kan,
weenen dikke tranen.

't En regent niet,
maar 't zeevert... van die
fijngezichte, natte
schiervatbaarheid,
die stof gelijkt, en
wolke en wulle en watte.

't Is aschgrauw al,
beneên, omhooge, in
't veld en langs de lanen:
de boomen, die 'k
nog nauwlijks zien kan,
weenen dikke tranen.

VOETNOTEN:

1 Zeeveren = kwijlen, motregenen.

2 Fijngezift.

SCHOONE NACHT.

Wolken, 't zijn... lijk sperreboomen,
uitgespreid, alhier aldaar,
staan, ten oosten heen, de zoomen
vol, van 's menschen woonsteê. 't Jaar
wendt te zomerwaard zijn schreden,
nacht aan 't worden is 't, en heden
helder was 't een dag, voorwaar.

Tusschen 't sperreboomsch geveder,
't donkerzwarte, zie 'k het zwerk
duisterblauw nog, hier end weder,
ieder stonde minder sterk:
ieder stonde, en, dóór den donker,
scherper wordt het scherp geflonker
van één sterre, in 't wolkgevlerk.

'k Zieder twee, drie, vier, vijf, zesse,
die, elkander nagespoed,
tusschen hier en daar een stresse,
gaandeweg, mijne ooge ontmoet
in de wolken; die maar droomen
meer en zijn van sperreboomen:
nacht en donker is 't voor goed.

o Alleen nu zichtbaar schoone
woonsteê, van geen' menschen, neen
maar van God, die in den throone
zijner hoogheid heerscht alleen:
schoone nacht, die 't menschdom duistert,
die van God en sterren fluistert...
zoeter zicht en zag ik–geen!

1 IJle wolkstreep. Stresse = 'n bosje draden, halmen of haren.