Der Knabe im Erdbeerschlag
[192] E Büebli lauft, es goht in Wald am Sunntig Nomittag; es chunnt in d’ Hürst und findet bald Erberi Schlag an Schlag;
und denkt: „Das isch mi Obebrod.“ Und wie nes ißt, se ruuschts im Laub; es chunnt e schöne Chnab. Er het e Rock, wie Silberstaub,
er glänzt wie d’Sunn am Schwitzer-Schnee; si lebelang hets nüt so gseh. [193] Druf redt der Chnab mi Büebli a: „Was ißisch, i halts mit?“ –
und lüpft si Chäppli nit. Druf seit der Chnab: „He, ißisch nüt, „Du grobe Burst, se battet’s nüt!“ Verschwunden isch mi Chnab, unds stöhn
drus fliegt en Engeli wunderschön uf in die blaue Luft, und’s Büebli stoht, und luegt em no, und chrazt im Hoor, und lauft dervo.
im Beeri-Esse gsi. I ha mi lebtig nüt so gseh, sie bschießen ebe nie. Iß hampflevoll, so viel de witt,
[194] Was gibi der für Lehre dri? Was seisch derzu? Me mueß vor fremde Lüte fründli si mit Wort und Red und Grueß,
sust het me Schimpf, und chunnt nit wit.